Öykü

Şehrin kalabalığında, kendi gölgesine veda eden bir adam. Kaybolan bir aşk, hafızadan silinmeyen anılar ve kabullenmenin ağırlığı...

Ömrünün son deminde tüm sevdiklerinden uzak ve yalnız kendi vedasına hazırlanan bir adamın portresi: Anılar, düşler, yitirişler

"Ruhum, Harbiye’nin o geniş caddesinde bir ferahlık bulamadı. Tarlabaşı’nın dar sokaklarına saptım ama sükuneti yanlış yerde arıyordum."

"Kimdi bu güzel gülümsemeli genç yazar ve neydi onu görünce içini saran heyecanlı merak? Tüm bunları zihninden geçiriyordu. Yavaş akan an iyice durmuş gibiydi..."

Bazen insan bir ânın içinde kalmak ve hiç dışarı çıkmamak ister. Bilâl Sadi'den geceyi kendine an kılan ve diyar diyar dolanan bir zihnin öyküsü: Ruh adam ve düşü

Hayatının gidişatını belirleyecek ve değiştirecek olan o an, hiç beklemediğin bir zamanda gelir, hatta sadece uzatılan bir eldir. O el senin içinden bir başka sen çıkaracak, kaçamayacaksındır artık, çünkü o el artık kaderindir. Nereden gelir ki o el? Kübra Arar'dan anlara, değişen hayatlara ve aşka dair bir öykü: El

Herkes gökkuşağı gibi bir hayat sürmek ister, ama bazı hayatların rengi bellidir. Kübra Arar'dan görünmez hayatlara dair bir öykü: Kara kâğıt